öğretmen

‘Ben ne öğretebilirim bu öğrencilere’ çığlığı yüreğimi yaktı geçti. Yaşını almıştı. Belki on yıldır öğretmenlik yapıyordu. Vicdanıma döndüm usulca… Neden dedim kendime neden? Neden öğretmenim ben. Zordu burada öğretmenlik hem de çok zor. Öğrencilerin küfürleri içinde. Saygıyı hissetmek istiyorduk. Saygıyı bulamıyordum. Tekrar döndüm Vicdanıma saygı benim için neydi? Sadece öğretmen olduğumun kabul edilmesiydi. Sadece öğretim yapmaya çalıştığım zamanda çabalarımın fark edilmesiydi. Çabalıyorum sonuna kadar her şeye rağmen. Bu kutsal bildiğim vazifemi her şeye rağmen yapmak için. .. Pes etmiyorum. Kim ne derse desin. Ama soruyorum tekrar Vicdanıma ben ne öğreteyim ar kavramı olmayanlara. Önce sevgiden başlamalıyım SEVGİ. .. Sonra HOSGÖRÜ, SAYGI da gelir ardından.  Bu değerleri nasıl olursa olsun ögretmeli. Ama önce yaşayarak.  Yaşamalıyım bunları kim küfrederse etsin ben güller saçmaya devam etmeliyim. Belki gül dağıtan başkası olmaz. Ama ben dağıttıkça biliyorum bir gün kokacak mis gibi gül. Ben verdikçe ezilen Güllerim mis gibi kokutacak etrafını. Vicdanımla anlaştık biz. Zorsa zor.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s