TOPRAK KOKUSU

Yağmur yağıyordu. Evet evet yağmurdu sanki bu. Hava kapalı, hafif bir sis ve yağmurla gelen toprak kokusu. Gözleri buğulandı. O an toplanmaya başladı işte bulutlar. Kaşlar çatıldı dudak büküldü ve başladı yağmur yağmaya. Kıyamazdım dudağının kenarındaki o masum kıvrıma. Yağmur yağdı ben ıslandım. Sarıldı bana sessizce. Toprak kokusu doldurdu içimi. Yağmur sesi duydum bardaktan boşalırcasına… nasıl gerçek bir histi bu. Sanki yağmur yağmıştı ben ıslanmıştım. Derinden bir ses kapladı beynimi. Dalga dalga yayılıyor kafamın içinde defalarca yankılanıyordu . Hıçkırıklar arasına sıkışmış sözler… o an bitti yağmur. Bir fırtına sardı her yanımı. Özlemle sarılmış mis gibi bahar yağmurunda henüz ıslanmışken kendimi çölün ortasında sıcak kum Fırtınasının ortasında buldum. Göğsüm daraldı nefes alamıyor kumdan gözümü açamıyordum. Bir silkeledim kendimi tekrar dikkat kesildim sözlere. Hıçkırıyor konuşuyor gözyaşına boğuluyordu sözleri. yine büyük bir uğultu başladı beynimde. Kimseyi duyamıyordum işte.

Bu sefer toplamam daha zor oldu kendimi. Tek kelimeydi beynimde toparlanıp ağzımda yayılan kafamda inanılmaz yankısı, kulaklarımı zonklatan tek bir kelime. Sadece ÜZÜLME diyebildim. Ne işe yarardı ki bu kelime. Kızgındım öfke doldum. Kendime  defalarca sordum bunu mu diyebildin diye… evet diyemedim… aradım kalmamıştı kelimem zihnim boşalmış sanki. Tekrar tekrar yokladım beynimi aradım söyleyebileceklerimi. Hiç bir şey yoktu sanki soyulmuş bir eve girmiş gibi kalakaldım.

Sımsıkı yumdum gözlerimi nefes aldım. İşte yine o mis gibi toprak kokusu. Yavaş yavaş derince çektim içime. Koku , çalınan eşyaları yerine koydu. Beynimde kavgaya tutuşmuşları ayırdı bir sakinlik bindi üzerime. Tekrar yokladım kendimi ne diyebilirim diye. Hiç, hiç bir şey diyemezdim. Ne denirdi ki zalimin yaptığına, mazlumun ahına… susmaya karar verdim. Sessizce ortak oldum göz yaşına. O gece ve sonraki her gece yağmur yağdı… bir gün yağmur biter güneş açar diye her gün içime çektim toprak kokusunu. İçin için şükür bile ettim, Duyabildiğim için o kokuyu. Ama yağmurdu neticede. Yağar, biter elbet güneş açardı…

 

Reklamlar

4 Comments Kendi yorumunu ekle

  1. Şöhret Ünal dedi ki:

    Yağmur nasıl bereketse, sanki içini döküp rahatlayan insan gibi kainat da bereketleniyorsa, insan da anlatarak çoğu zaman önce kendine rahatlıyor biraz. Zor zamanlar sonrası güneş daha parlak, toprak mis gibi. Taa ki fırtına geçip yağmur rahmet olup yağmaya başlayıncaya kadar. Yağmur da, toprak da hepsi bizim için, bazen unutuyoruz yabancılık çekiyoruz..

    Beğen

  2. Doğru o kadar boş yaşıyoruz ki toprağı yağmuru ve nice duyguları varlıkları unutup gidiyoruz. Farkındalık dileğimle sevgiler

    Beğen

  3. Anonim dedi ki:

    Yağmur berekettir. Toprağı sular caddeleri temizler arada kasvet getirsede iyidir kısacası …

    Beğen

    1. Kimi sever kimi sevmez…

      Beğen

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s