81 YILLIK YÜRÜYÜŞ

En son ne zaman yazdım hatırlamıyorum. Bu aralar özlenilenlere mektup yazdığımdan olsa gerek yazma ihtiyacımı onunla karşılıyor olmalıyım. Aslında susmayı öğrendim. Bıcır bıcır konuşan bir kız çocuğuyken. O nedenle olmalı bu suskunluğum. Sevdiğim hiç bir mekan güzel gelmiyor artık. Dünya nimetlerinden elimi eteğimi çekmiş gibiyim. Sadece inziva için bir mağara yada ağaç kavuğunda değilim o kadar. Bunalımlıyım yine sıkıldım sanmayın. Her şerre inat iyiyim. Olmadığım kadar psikolojim düzgün.

Düşünüyorum bu ara çok ciddi… ne oldu bize diye… hayat meşguliyetleri mi bu kadar umursamaz etti bizi yoksa zaten umursamaz mıydık? Hatırlayamadım. Biraz sulugözlü de oldum sanki… dün şehrimizin 81 yıldır geleneksel festivali açılış yürüşünü izlerken duygulandım. Tam 81 yıldır böyle yürüyoruz her 19 mayıs haftasında. Önümden geçti gitti trompetler bayraklar. Bayrağa baktım. Ömrümde hiç bu kadar duygulanmamıştım. Düşündüm… ne canlar verildi bu güzel vatan için. Ne kadar güzel vatanım var dedim. Sonra geçti yöresel folklor ekipleri. Efeler silifke ve diğerleri… yine gözümden akan yaşları durduramadım ve ne kadar güzeller. 81 yıllık bir çınar gibi asırlara dayanıyor kökleri… yerli gruplar, dernekler ve gönüllüler… her biri geldi geçti. Çoğu farklı düşüncedeydi. Her biri farklıydı. Başka ülkelerden bile insanlar vardı. Ama 81 yıldır omuz omuza bu açılışı yapmışlar bu şekilde omuz omuza bayrağımızın ardında gururla yürümüşler ve dünyaya belkide hal dilleriyle meydan okumuşlardı.

Artık gözyaşı dökmedim ağladım. Halimize ağladım. Ötekilerin haline ağladım. Konuşmayan dillerimize. Zenginliğimizin her bir parçası olan farklılıklarımızın ayrışıyor olmasına ağladım. Vatanım güzel ülkem için ağladım. Anadolumun sımsıcak yürekli insanlarının bu günkü haline ağladım…

Sonra yol boyu neşe saçan sergilerin önünden geçerken ağlamam durdu ve şükrettim. Ne yaparlarsa yapsınlar istenen zeminde değiliz dedim. Kim ne derse desin milletimiz ayrışamıyor çünkü özü bir. Aynı suyu içmenin aynı havayı solumanın ve aynı mekanı paylaşmanın vefası olsa gerek dedim. Herkes aslında birbirini hala tutuyor sırt çeviremiyor yarasını sarıp sarmalıyor hiç bir şey yapamasa dahi kötü konuşmuyor dedim. İşte tekrar başladı gözyaşlarım. Şükür ve sevinç yaşlarıydı bu sefer.

Çok şükür rabbim bizi farklı yarattın ve farklılıklarımızla bizi zenginleştirdin ve bizden kimseyi kimseye üstün kılmadın. Ne mutlu bana dini dili ırkı düşüncesi farklı olan 81 milyon kardeşim var. Allahım sen bizim bütünlüğümüzü bozma. Bir elin parmakları nasıl diğerinkinden üstün değilse öylece bizleri bu hikmete eriştir.

Reklamlar

2 Comments Kendi yorumunu ekle

  1. Birliğimiz en büyük zenginliğimiz ve gücümüz, o nedenle oyunlar hep bunun üzerine kurulu. Basiret ve muhabbet ile daim olur inşallah..

    Beğen

    1. İnşallah her zamankinden daha çok ihtiyaç var birliğe bütünlüğe.

      Beğen

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s